Dag lieve Gijs

Vanochtend stond ik op en keek ik naar Gijs. Ik vroeg mij af wie ik er een plezier mee deed om het nog langer aan te zien. Zeker niet Gijs, hij was gewoon echt zichzelf niet meer, de paar dagen in de tuin die ik hem nog wilde gunnen zouden er toch niet zijn, hij kwam amper van zijn plekje af, en ik was mij alleen maar zorgen aan het maken. Toen ook zijn lievelingssnoepje met minder enthousiasme werd ontvangen hebben we de beslissing genomen, we hebben gebeld en konden direct terecht.
Uiteraard gevraagd naar de dierenarts waar we nog wel vertrouwen in hadden bij die kliniek en die was er gelukkig. Gijs is rustig in mijn armen ingeslapen, maar jakkes wat is dat toch altijd moeilijk :-(

Rust zacht lieve Gijs.

Het kaartje bovenaan met het meisje en een speelgoedkonijn in haar armen lag vanochtend op de deurmat toen we thuiskwamen van de dierenarts. Gekregen via postcrossing vanuit Finland. Wat een toeval!

Irfan en Gijs

Irfan, ons golden Persje zat laatst zo leuk vanaf de kast toe te kijken hoe ik met de judaspenning bezig was dat ik heb ook weer even op de foto heb gezet. Inmiddels al weer voor de twee jaar oud, maar hij blijft een kitten achtig katje, niet alleen omdat hij niet heel erg groot is, maar vooral door zijn gedrag. Een enorme deugniet is het :-)

 

En dan een update over ons konijn Gijs. Ondanks dat dit mannetje nog niet zo lang bij ons woont (1½ jaar) zijn we ons erg aan hem gaan hechten. Hij is een enorme knuffel en altijd vrolijk. Zoals ik al eerder schreef heeft Gijs bulten, de eerste dierenarts er naar keek trok haar schouders op en wist het niet. Gaf anti-biotica en zei over een week terug te komen.
De volgende arts die er daar naar kijk meldde dat de anti-biotica goed aan was geslagen en wilde zo vlug mogelijk van ons af. Het ging helemaal niet beter! Er kwamen bulten bij! Maar hij wilde eigenlijk niets van mijn vragen en opmerkingen horen, en ik had geen zin om mijn vragen nog aan hem te stellen aangezien ik toch geen serieus antwoord kreeg.

Het zat ons niet lekker, de bulten zijn inmiddels bijna niet te tellen. Daarom zijn we vandaag met Gijs naar Dierenziekenhuis Groningen gereden. Met aan de ene kant de hoop dat zij een oplossing zouden hebben, maar anderszijds toch om mijn gevoel te laten bevestigen: tumoren. Maar om hoe dan ook serieus genomen te worden met ons konijn Gijs. En dat werden we gelukkig, de dierenarts is bijna een uur bezig geweest met Gijs maar ook om ons uitgebreid te informeren over wat het zou kunnen zijn.

Helaas kregen we dus zoals verwacht slecht nieuws; tumoren. Om het zeker te laten weten zouden ze een paar bulten moeten wegsnijden en opsturen, maar we hebben besloten niet de hele molen in te gaan met Gijs. We hebben geen idee hoe oud hij is, en een behandeling zou zo weinig kans van slagen hebben dat we het niet dierwaardig vinden om hem dat aan te doen. We hebben pijnstillers meegekregen en gaan de aankomende dagen aan het idee wennen dat we heel snel de beslissing moeten gaan nemen om hem te laten gaan. Nu gaan we hem nog even lekker verwennen en al het groen voer geven wat hij maar op kan.